The news is by your side.

Shënim / Deficiti tregtar nuk është humbje por fitim i konsumit

Të dielën, Presidenti Trump shkruajti në Tuitter se ai do të dyfishonte tarifat për mallra kineze me vlerë  200 miliardë dollarë. Të hënën, presidenti shpjegoi logjikën për këtë vendim në Tëitter. “Shtetet e Bashkuara kanë humbur, për shumë vite, 600 deri në 800 miliardë dollarë në vit nga  tregtia. Me Kinën ne humbasim 500 miliardë dollarë. Na vjen keq, ne nuk do ta bëjmë më këtë”.
Presidenti Trump është i shqetësuar për deficitin tregtar (diferenca mes eksporteve amerikane drejt Kinës dhe importeve të saj nga ajo) që ka Shtetet e Bashkuara me Kinën. Vitin e kaluar, SHBA-ja eksportoi 120.3 miliardë dollarë në Kinë dhe importonte 539.5 miliardë gjëra nga ajo. Hendeku prej 419.2 miliardë dollarësh është deficiti tregtar.

Por Presidenti Trump e ka gabim për ta përshkruar këtë si “para të humbura”, që qarkullon prej shkejujsh në mendjen e njerëzve. Në shekullin e 18-të, merkantilistët besonin se qëllimi i tregtisë ishte për të krijuar një tepricë tregtare në mënyrë që një vend të mund të grumbullonte ar ndaj partnerëve të saj tregtarë.


Në vitin 1776, Adam Smith shkroi “Pasurinë e Kombeve” për të zbërthyer këtë doktrinënë masë të madhe për të zbutur këtë doktrinë. Smith vuri në dukje se “Konsumi është arsyeja dhe qëllimi i vetëm i të gjithë prodhimit”, jo grumbullimi i rezervave boshe ari. Ari nuk është më i vlefshëm se dollari për të ngrënë e veshur. Si ari si dollari janë të dobishme për mallrat dhe shërbimet që mund të blejmë me to. Çështja nuk është të grumbullojmë para, por të blejmë mallra dhe shërbime.

E parë në këtë mënyrë, deficiti tregtar është një gjë e mirë për SHBA. Në vitin 2018, SHBA-të importuan 2.5 trilionë dollarë mallra nga pjesa tjetër e botës. Në këmbim, ajo i dërgoi pjesës tjetër të botës 1.6 trilionë dollarë mallra. Falë tregtisë, SHBA ka  qenë në gjendje të konsumonte rreth 900 miliardë dollarë më shumë mallra sesa cfarë u ka dërguar njerëzve të tjerë për të konsumuar. Deficiti tregtar nuk është humbje e parave, por është fitim i konsumit.

Ashtu si të tjerët, SHBA merr hua për të mbuluar deficitin. Kurse Kina ka një suficit tregtar, pra shet më shumë mallra sesa blen, për këtë arsye grumbullon dollarë. Këto para u khyen në Kinë ku u blenë bonot e thesarit të shtetit amerikan  nga Kina e cila mbajti 1.13 trilion dollarë në shkurt.  Ky fluks i fondeve paraqitet si një suficit në llogarinë e kapitalit amerikan, kundrejt deficitit të tij në llogarinë e tregtisë.

Në të vërtetë, kur Presidenti Trump thotë se SHBA është “një bankë që gjithkush vazhdon ta plaçkisë”, e vërteta është pikërisht e kundërta. Deficiti amerikan për tregtinë financohet nga suficiti i saj në llogarinë kapitale. Me fjalë të tjera, pjesa tjetër e botës po i jep SHBA pjesë të kursimeve të saj për të financuar blerjet e konsumatërove amerikan nga nga pjesa tjetër e botës.

Për sa kohë që Shtetet e Bashkuara mund të vazhdojë  huamarrjen dhe Kina vazhdon të japë kredi, kjo nuk duhet të jetë problem. Por nëse jo?

Nëse Kina ndalon blerjen e borxhit amerikan, çmimi i obligacioneve do të bjerë, dhe kështu do të jetë edhe vlera e zotërimeve të saj. Ndërsa John Paul Getty supozohet të ketë thënë, “Nëse ju keni borxh bankës $ 100 ky është problemi juaj. Nëse ju keni borxh bankës 100 milionë dollarë, ky është problemi i bankës. “Pasuritë e patundshme të SHBA-ve të blera nga investitorët kinezë nuk do të transportohen në Kinë. Po ashtu me pjesën më të madhe të aksioneve të saj në korporata amerikane.  

Për më tepër “deficiti tregtar i SHBA”, për të cilën po bëhet gjithë kjo zhurmë,  nuk ekziston vërtet. Kjo është vetëm një përmbledhje statistikore e vendimeve të panumërta të marra nga individët dhe bizneset brenda SHBA. “SHBA” nuk importon apo eksporton individët dhe bizneset amerikane që blejnë dhe shesin. Nëse Hy-Vee blen djathë anglez, ajo do të dërgojë disa të holla dhe do të marr djathë në këmbim. Kjo do të shfaqet në deficitin tregtar. Nëse blen djathë nga shteti i Ëisconsin ky veprim nuk do të ndodhë në bilncet tregare. E njëjta gjë ndodh nëse blini një makinë të huaj ose një DVD player. Shtojini të gjitha këto vendime individuale për SHBA-në, dhe ju merrni ose një deficit tregtar ose një suficit. Sido që të jetë, nuk është e qartë pse ju duhet të shqetësoheni për aq kohë sa ju mund të paguani për të. Nëse nuk mundeni, atëherë, ashtu si Shtetet e Bashkuara, ju shkurtoni konsumin dhe rrisni prodhimin. Dhe të gjithë ne kemi deficite tregtare me disa dhe teprica me të tjerët.  “Deficiti tregtar” nuk është diçka për të cilën duhet të shqetësohemi.

Leave A Reply

Your email address will not be published.